وسترن یونیون در ایران؛ راه‌های جایگزین ارسال پول به خارج

نه. وسترن یونیون (Western Union) در ایران نمایندگی ندارد. نمی‌توانید در ایران به شعبه‌ای بروید و پول بفرستید، و کسی هم در خارج نمی‌تواند با وسترن یونیون برای شما در ایران پول بفرستد. سایت و اپ وسترن یونیون هم ایران را در فهرست کشورهای مبدأ و مقصد ندارند.

پس وقتی تبلیغی می‌بینید که نوشته «ارسال پول با وسترن یونیون از ایران»، کار در واقع این است: پول را در ایران به یک واسطه می‌دهید و او یا همکارش در کشور دیگری از حساب خودش حواله را می‌زند. این کار گاهی انجام می‌شود، ولی فرستندهٔ رسمی شما نیستید.

فرستنده در شعبه یا اپ وسترن یونیون پول می‌دهد و یک کد پیگیری ده‌رقمی به نام MTCN می‌گیرد. گیرنده با همین کد و کارت شناسایی، پول را نقد از نمایندگی می‌گیرد یا به حساب بانکی یا کیف پول موبایلی‌اش واریز می‌شود.

هزینه دو بخش دارد: کارمزد ارسال، و اختلاف نرخی که وسترن یونیون هنگام تبدیل ارز روی نرخ بازار می‌گذارد. برای همین، عدد نهایی‌ای که به دست گیرنده می‌رسد را باید دید، نه فقط کارمزد را.

مهم‌ترین ریسک این است که پول را به یک شخص می‌دهید و چیزی جز قول او ندارید. اگر حواله زده نشود یا نیمه‌کاره بماند، رسیدی به نام خودتان ندارید که پیگیری کنید. گیرنده هم در خارج حواله‌ای از نام آدمی ناشناس می‌گیرد و ممکن است بانکش دربارهٔ منشأ پول سؤال کند.

اگر به هر دلیلی سراغ واسطه رفتید، دست‌کم این‌ها را بخواهید: مبلغ نهایی به ارز مقصد پیش از پرداخت، کد MTCN بلافاصله بعد از ارسال، و نام فرستنده‌ای که گیرنده باید منتظرش باشد. کد را از گیرنده بخواهید در سایت وسترن یونیون پیگیری کند، نه از خود واسطه.

حوالهٔ صرافی: تومان را می‌دهید، ارز کشور مقصد را با نرخ روز می‌خرید و صرافی آن را به حساب بانکی گیرنده در همان کشور می‌فرستد. لازم نیست خودتان حساب خارجی داشته باشید. برای دانشجو، بیمار، مسافر یا خانواده‌ای که در خارج است، این ساده‌ترین مسیر است.

ارز دانشجویی و حوالهٔ بانکی: بانک‌های ایران برای بعضی نیازها، مثل شهریه و هزینهٔ درمان، با مدرک ارز حواله می‌کنند. نرخ و سقف و مدارکش را بانک مرکزی تعیین می‌کند و بارها عوض شده است؛ پیش از اقدام از بانک عامل بپرسید.

ارز دیجیتال: می‌شود تتر فرستاد، ولی گیرنده باید کیف پول داشته باشد، شبکهٔ درست را بشناسد و تتر را خودش به پول کشورش تبدیل کند. یک اشتباه در شبکه یا آدرس، پول را برنمی‌گرداند.

آشنا در خارج: کسی در کشور مقصد از حساب خودش پول را می‌دهد و شما در ایران تومان را به او می‌دهید. اگر آشنا مطمئن است کار می‌کند، ولی رسید رسمی و سقف مشخصی ندارد.

یک بار ثبت‌نام و احراز هویت را با گوشی انجام می‌دهید. بعد تومان را با کارت هر بانک ایران به کیف پول کازان واریز می‌کنید و ارز مقصد را با نرخی که پیش از ثبت می‌بینید می‌خرید؛ خرید ارز کارمزد جداگانه ندارد.

در آخر، حساب گیرنده را در «کارت‌ها و حساب‌ها» ثبت می‌کنید و برداشت را به همان حساب می‌زنید. کارمزد و زمان رسیدن هر روش پیش از تأیید نمایش داده می‌شود و رسید آنلاین در تاریخچهٔ حسابتان می‌ماند تا برای گیرنده بفرستید.

حواله به همهٔ بانک‌های کشورهای مقصد انجام می‌شود؛ برای چین علی‌پی و وی‌چت‌پی هم هست. فهرست کشورها و نرخ امروز هرکدام در صفحهٔ حواله آمده است.

اگر در کشوری غیر از ایران هستید و می‌خواهید به کشوری غیر از ایران پول بفرستید، وسترن یونیون یکی از گزینه‌هاست و می‌توانید کارمزد و نرخش را در سایت خودش ببینید.

اگر پول در ایران است و گیرنده در خارج، وسترن یونیون راه مستقیم نیست. حوالهٔ صرافی به حساب بانکی گیرنده، با نرخی که پیش از پرداخت می‌بینید و رسیدی به نام خودتان، جایگزین روشن‌تری است.

نام کامل گیرنده دقیقاً همان‌طور که در حساب بانکی‌اش ثبت شده، شمارهٔ حساب یا IBAN، نام بانک و در بعضی کشورها کد SWIFT. این اطلاعات را از راه ارتباطی همیشگی با گیرنده بگیرید.

مبلغ را به ارز مقصد حساب کنید، نه به تومان؛ گیرنده با عدد ارزی کار دارد. و اگر وسط کار کسی پیام داد که شمارهٔ حساب عوض شده، پیش از پرداخت با خود گیرنده تماس بگیرید. بیشتر کلاه‌برداری‌های حواله از همین پیام‌ها شروع می‌شود.